Pierwsza niemiecka książeczka

Dzisiaj przeczytałam pierwszą w życiu książeczkę po niemiecku! Co prawda była to króciutka książeczka napisana z użyciem tylko najprostszego słownictwa, przeznaczona dla uczących się języka, ale zawsze to coś :) Pierwsze koty za płoty. Może dalej pójdzie mi już lepiej, jeśli chodzi o moje zmagania z niemieckim, które często opisuję na tym blogu. Co prawda po angielsku właściwie nie czytałam książeczek z prostym słownictwem, od razu zabrałam się za oryginalne wersje, ale chyba tylko dlatego, że zaczęłam czytać literaturę po angielsku dopiero wtedy, gdy już dosyć dobrze znałam ten piękny język. Z niemieckim jest dużo inaczej, faza "znam dobrze ten język" wydaje się nigdy nie nadejść, więc nie zwlekam i sięgam po uproszczone lekturki. Książeczka zowie się Detektiv Wider Willen i jak sam tytuł wskazuje, mówi o przygodach młodocianego detektywa. Więcej nie powiem, bo spoilery w przypadku tego typu książek są szczególnie niewskazane ;) Mogę tylko ujawnić, że nastolatkowi udaje się rozwiązać zagadkę kryminalną; zresztą jakżeby mogłoby być inaczej? Kryminał powinien kończyć się wyjaśnieniem łamigłówki; samo czytanie w obcym języku przypomina pracę detektywa, więc wydaje mi się, że wybór akurat tego gatunku do książeczki uczącej języka jest trafny :) W każdym razie, warto spróbować również tej metody nauki. Jest z pewnością ciekawsza od lektury podręcznika gramatyki opisowej ;)

Do poczytania!

A jednak! Gdzie można znaleźć e-booki po niemiecku

Postanowiłam solidnie zabrać się za mój niemiecki, ze szkodą dla bloga ;) Ponieważ metoda, którą używałam do nauki angielskiego, czyli czytanie fake it till you make it zadziałała, zdecydowałam zastosować ją w zmaganiach z "niemcem." Pożyczyłam z uczelnianej biblioteki niemieckie magazyny filmowe z artykułami o Władcy Pierścieni i Gwiezdnych Wojnach, bo najłatwiej nauczyć się, czytając coś interesującego. Nawet udało mi się trochę zrozumieć fragment jednego artykułu - fragment, bo tyle na razie przeczytałam, może dalej będzie równie dobrze? W każdym razie, ucieszyło mnie to, że może wreszcie uda mi się przyswoić ten język. Chociaż oczywiście angielski zawsze pozostanie dla mnie najpiękniejszy :)

Następnie zaczęłam poszukiwania w Internecie. Tym razem zwierzyną łowną stały się e-booki po niemiecku. Wcale nie było mi łatwo ich znaleźć. Najpierw skierowałam się do Gutenberga. Poszukiwałam oryginalnej wersji językowej baśni braci Grimm - którzy, nawiasem mówiąc, byli również filologami i dali początek filologii niemieckiej jako dziedzinie naukowej. Baśnie, przeznaczone dla dzieci, powinny być napisane nieco prostszym językiem, niż "poważne" dzieła, dzięki temu świetnie nadawać się na pierwsze obcojęzyczne lektury. Zwłaszcza, że większość z tych baśni jest mało znana w Polsce, a ja - nie oszukujmy się - w dalszym ciągu nie dorosłam i lubię baśnie ;) I jak tu znaleźć e-booka z baśniami, takiego, którego można ściągnąć za darmo, ale aby nie był piracki? Okazało się to trochę czasochłonne. W Gutenbergu były tylko audiobooki z baśniami w wersji niemieckojęzycznej, żadnej wersji tekstowej. Niemcy mają swoje własne archiwum z e-bookami, które mieści się tutaj. Książki można przeglądać wg autorów, tytułów, gatunków. Są tu utwory nie tylko autorów niemieckich. Niestety, książek nie da się ściągnąć np. w pdf albo w wersji na Kindle. Można oczywiście kopiować teksty książek, i w ten sposób sformatować je sobie do Kindle'a, lub wydrukować je. Baśnie, których poszukiwałam, znajdują się na tej stronie. Jednak jest na to rada. Wersję baśni przystosowaną do czytnika Kindle czy też programu Kindle for PC można ściągnąć ze strony Amazonu, za darmo, tak jak resztę klasyki.

Miłej lektury :)

Native-speaker sprawdzi i poprawi Twoje wypracowanie

Portale do nauki języków, o których wspominałam w zeszłym tygodniu, mają funkcję pisania wypracowań, które potem są sprawdzane i poprawiane przez native-speakerów. Na stronie Busuu nawet dosyć szybko można dostać poprawiony tekst. Jednak na większości portali językowych temat wypracowania jest narzucony przez twórców kursu. Na przykład, kiedy przerabiałam lekcję o zwierzętach, musiałam napisać parę zdań na temat, jakie zwierzątko chciałabym mieć i dlaczego. To zrozumiałe. Co jednak, gdy nie chcesz pisać na typowe tematy, jakie pojawiają się w tego typu kursach, interesuje Cię pisanie zupełnie o czymś innym? Jest na to rada. Istnieją serwisy internetowe dedykowane sprawdzaniu wypracowań przez native-speakerów. Rejestracja jest oczywiście darmowa, za sprawdzanie nic nie płacisz, ale mile widziane jest, jeśli poprawiasz wpisy innych użytkowników, którzy uczą się Twojego języka. Wtedy łatwiej i szybciej uzyskasz pomoc ze swoim wypracowaniem.

Autor bloga Fluent in 3 months polecał stronę Lang-8, jednak kiedy zarejestrowałam się tam, musiałam bardzo długo czekać na korektę tekstu. Potem wstawiłam kolejny tekst, jednak jego już nikt nie poprawił. Po jakimś czasie zrezygnowałam z korzystania z tej strony, tak że nawet nie pamiętam już mojego hasła i loginu.

Italki to miejsce w Internecie, gdzie mogą wirtualnie spotkać się nauczyciele i osoby chcące nauczyć się języka obcego. Lekcje z nauczycielem są płatne, jednak za darmo można założyć swój internetowy pamiętnik, tutaj zwany notatnikiem. Możesz pisać o wszystkim, nie ma żadnych ograniczeń tematycznych, mogą to być teksty typu jak spędziłam dzisiejszy dzień. Dzięki temu, możesz pisać bloga w obcym języku. Wydaje mi się, że to dobra taktyka nauki, gdyż piszesz o tym, co Ciebie interesuje, a więc masz większą motywację, aby np. wyszukać potrzebne słownictwo. To skuteczny sposób nauki na własnych błędach. Język obcy staje się drogą do wyrażenia samej siebie, co z kolei powoduje, że lepiej zapamiętuje się słownictwo, formy gramatyczne. Uczysz się na tekście, który ma dla Ciebie znaczenie. Warto skorzystać ze strony, bo poprawki pojawiają się stosunkowo szybko; zdarzyło się, że rano napisałam tekst, a po południu miałam już pierwszą korektę do niego.

Na koniec strona, której nazwa mówi wszystko: Correct my Text. Nowy tekst dodaje się, klikając na add new text. Po prostu wpisujesz lub wklejasz wcześniej napisany tekst w okienko. Plusem jest możliwość ustalenia wielu opcji. Oprócz wyboru języka, w jakim jest tekst do sprawdzenia, można zastrzec do niego prawa autorskie, zdecydować o liczbie poprawek, jakie chcesz uzyskać, czy też o kompetencjach osoby poprawiającej wypracowanie. Do poprawy mojego tekstu wybrałam native-speakerów i osoby płynnie mówiące po niemiecku. Dzięki temu zwiększasz szansę, że treść Twojego wpisu sprawdzi i poprawi osoba rzeczywiście kompetentna i znająca język. Jest nawet opcja, dzięki której można uzyskać nagranie audio podanego tekstu. Choć na korektę czeka się nieco dłużej niż na Italki, warto spróbować. Poprawiony tekst można pobrać na dysk jako dokument.

Może omówione tu strony pomogą komuś z czytelników odważyć się i spróbować pisać w obcym języku? Uczymy się na błędach, a na takich stronach możemy je popełniać bez obaw o wyśmianie czy krytykę. Zawsze przecież można wyłączyć komputer.

Mało czasu na pisanie...

Niestety dzisiaj również nie mam za dużo czasu na pisanie - wszystko przez tą gramatykę opisową! Wobec tego, obiecany wpis powstanie chyba w weekend, mam nadzieję, że macie jeszcze trochę cierpliwości, drodzy czytelnicy.

Dlatego dzisiaj opowiem Wam historyjkę z mojego życia. Chyba w zeszły weekend oglądałam końcówkę filmu, który wcześniej zaczął oglądać ojciec. Ja tylko weszłam na chwilę do pokoju, ale to co zobaczyłam, trochę mnie zainteresowało, i w rezultacie obejrzałam zakończenie filmu. Film nazywał się chyba Człowiek pies czy jakoś tak, i właściwie był to film akcji, jednak matka głównego bohatera okazała się być utalentowaną pianistką. W jednej ze scen gra ona na fortepianie utwór - bodajże sonatę - Mozarta, i nie wiem dlaczego, ale jakoś mnie to wzruszyło. Od tej pory całkiem przeszła mi niechęć i jakieś głupie uprzedzenie do języka niemieckiego (zaczęłam też wyszukiwać w Internecie utwory Mozarta). Nie wiem jeszcze, czy przełoży się to na lepsze wyniki w nauce, ale kto wie?

Zaczęłam też czytać strony internetowe i e-booki o skutecznej nauce, szybkim czytaniu, robieniu dobrych notatek itd. Większość z tych e-booków to darmowe fragmenty, więc ich tu nie recenzuję. Próbuję też robić mapy myśli, podobno są bardziej efektywne niż zwykłe notatki, ciekawe, czy to prawda? Jak na razie, wydaje mi się, że lepiej mi się przyswajało wiedzę z linearnych notatek, ale trzeba zrobić około 30 map, aby się tego nauczyć. Mapy, które robię, są na razie dość chaotyczne, wszystko jest krzywo, czasem brakuje miejsca na kartce i nie wiem, jak zmieścić potrzebne informacje. Chciałam robić te mapy na komputerze, ale okazało się, że program do map myśli jakoś dziwnie się zachowuje - gdy wklejałam ze schowka niemiecki umlaut, który potrzebny był w danym wyrazie, program utworzył mi nową gałąź z tą literą... Pomyślałam, że nie ma sensu użerać się z programem, szybciej zrobię te mapy ręcznie. Na razie zrobiłam ich kilka i nie widzę w nich większej korzyści dla przyswajania wiedzy. Chyba są przereklamowane. Zresztą do tej pory nie robiłam map myśli, a pomyślnie ukończyłam studia, więc widać nie są one takie wspaniałe. Nie znałam też do tej pory nikogo, kto by je robił, choć moi znajomi mieli zawsze bardzo dobre wyniki. Ale teraz, na drugim kierunku studiów, mogę sobie pozwolić na małe eksperymenty i zaryzykować nie zdanie jakiegoś testu ;) O efektach tego doświadczenia będę Was informować :) Może nawet wrzucę na bloga jakieś moje mapy?

Do poczytania!

Native-speaker przeczyta Ci tekst!

Dziś miało być o stronach wspomagających naukę pisania w obcych językach, jednak okazało się, że nie mam tak wiele czasu, jak mi się wydawało. Dlatego zdecydowałam się napisać o jednej, ale świetnej, stronie do nauki innych sprawności w posługiwaniu się językiem obcym. Chodzi mianowicie o Rhinospike. Dzięki tej stronie można ćwiczyć rozumienie ze słuchu oraz uczyć się poprawnej wymowy. Zasada działania portalu jest prosta: rejestrujesz się za darmo, wybierasz New Request i wpisujesz tekst, który chcesz mieć odczytany przez native-speakera danego języka. Możesz podać dodatkowe informacje, jeśli zależy Ci na tym, aby tekst był np. czytany wolniej niż zazwyczaj się mówi. Nie ma jednak nic za darmo. Prośby o nagranie tekstu są układane w określonej kolejności. Jeśli sam nagrasz tekst w swoim ojczystym języku, Twoja prośba o nagranie znajdzie się wyżej w kolejce, co sprawi, że native-speaker przeglądający serwis być może szybciej ją zauważy. W swoim profilu ustawiasz ojczysty język i możesz już przystąpić do nagrywania. Nagrałam kilka tekstów na ten portal; do nagrywania używałam wbudowanego w Windows & programu do nagrywania i prostego mikrofonu. Jednak nagrywarka w Windows nie zapisuje plików w akceptowanej przez Rhinospike formie mp3, więc konwertowałam nagrany plik za pomocą narzędzi online. "Zamówione" nagrania pojawiają się dosyć szybko, zazwyczaj w ciągu tygodnia. Najczęściej korzystałam z serwisu, przygotowując się do zajęć z wymowy i fonetyki. Prosiłam o nagranie tekstów naszpikowanych trudnymi głoskami, a po ściągnięciu pliku z nagraniem słuchałam go wielokrotnie i następnie czytałam ten tekst, starając się naśladować sposób, w jaki robili to native-speakerzy z nagrań. Warto spróbować tej metody nauki języka :)

Portale internetowe do nauki języków

Dzisiaj napiszę o portalach internetowych, przydatnych do nauki języka. Obecnie, jeśli tylko masz odpowiednio silną motywację, aby regularnie zasiadać do nauki, nie musisz chodzić na żadne kursy językowe, możesz wszystkiego nauczyć się samodzielnie w domu. Oprócz tradycyjnych mediów, jak podręczniki, zeszyty ćwiczeń itp. dzięki Internetowi młody adept języka ma dostęp także do mnóstwa materiałów multimedialnych. Można na przykład słuchać podcastów w danym języku, oglądać filmy nagrane przez native-speakerów.

W zmotywowaniu się do dalszej nauki pomogą też portale poświęcone nauce języka, dzięki którym można kontaktować się z ludźmi z całego świata, aby odnaleźć native-speakerów języka, którego się uczysz. Są to jakby międzynarodowe portale społecznościowe, których uczestnicy mają jeden wspólny cel - naukę języków. Zazwyczaj za bardziej zaawansowane funkcje portali trzeba płacić, natomiast te podstawowe są darmowe.

Najbardziej znane są chyba portale Live Mocha i Busuu. Do korzystania ze stron konieczna jest darmowa rejestracja, aby aplikacja mogła zapamiętać Twoje wyniki w nauce. Podobnie jest zresztą na pozostałych stronach poświęconych nauce języka, nie tylko tych dwóch, o których przed chwilą wspomniałam. Obie strony są do siebie dosyć podobne, opierają się na systemie flashcards - użytkownik najpierw poznaje nowe słówka, które prezentowane mu są wraz z obrazkiem, wyrażającym znaczenie danego słówka. W Live Mocha słówka nie są tłumaczone na żaden język, uczącemu się do zrozumienia go ma wystarczyć obrazek. Natomiast w Busuu oprócz obrazków są tłumaczenia na angielski. Po pokazie nowy słówek należy wykonać ćwiczenia. W Busuu musisz na przykład połączyć słówka z ich tłumaczeniem lub z obrazkiem, kliknąć na obrazek przedstawiający właśnie usłyszane słówko, napisać słówko pasujące do obrazka. Oprócz końcowego ćwiczenia leksykalnego w Busuu pojawia się także dialog, którego jednak nie można wysłuchać, a jedynie przeczytać - takie są restrykcje w wersji darmowej. Jednak ograniczenie to dotyczy nie tylko dialogów - w pierwszej fazie, prezentacji słówka, można usłyszeć tylko wymowę samego słówka, natomiast przykładowe zdanie z tym słówkiem nie jest już czytane. W tym przypadku Live Mocha ma przewagę. Do dialogu są trzy pytania, wydaje mi się, czasami "czepiające się" zbytnio szczegółów. Można napisać wypracowanie, na zadany przez program temat, a błędy znajdą i poprawią native-speakerzy. Napisałam tam jedno wypracowanie i muszę przyznać, że poprawa błędów pojawiła się bardzo szybko. Spośród tych dwóch serwisów językowych chętnie wracam jednak do Busuu. Do Live Mocha zraził mnie najbardziej fakt, że niemieckie słówka są nauczane bez rodzajników, a te przecież są w niemieckim niezbędne. Do poznanych w tej aplikacji słówek trzeba sobie samodzielnie znaleźć rodzajniki, a po co, jeśli można skorzystać z Busuu, które rodzajniki podaje?


Innym portalem do nauki języka, z którego często korzystam, jest Linq. System nauczania jest tutaj nieco inny - lekcje bazują na tekstach. Czytając, jednocześnie słuchasz nagrania audio tekstu, a plik mp3 z nim możesz pobrać na komputer, telefon etc. co jest zaletą w porównaniu do Live Mocha i Busuu, gdzie możesz się uczyć tylko online. W tekście słówka są podświetlone - klikając na słówko, możesz przeczytać jego tłumaczenie dodane przez innych użytkowników, dodać własne, albo zaznaczyć, że znasz już to słówko. Program zlicza, ile słówek znasz, co motywuje do dalszej nauki. Słówka, do których dodasz własne tłumaczenie, trafiają do Twojej kolekcji słówek, które możesz później ćwiczyć przez system elektronicznych fiszek - tylko online. Jednak darmowa wersja strony pozwala na zebranie tylko 100 słówek, jeśli chcesz mieć więcej, musisz zapłacić - można też przepisywać/kopiować słówka i kasować je, aby mieć miejsce na nowe. Lekcje, spośród których możesz wybrać, są bardzo różnorodne tematycznie, na zaawansowanym poziomie są to nawet podzielone na części znane powieści. Nie musisz ich przerabiać w jakiejkolwiek kolejności, wybierasz te, które Cię interesują. Podobnie jest w Busuu - kolejność lekcji jest dowolna, choć przypominają one treściowo raczej rozdziały z podręcznika. Z kolei w Live Mocha trzeba uczyć się poszczególnych lekcji po kolei, aby przejść do następnej lekcji, musisz ukończyć poprzednią, nawet jeśli materiał znasz z innych źródeł. Dlatego najczęściej wybieram Busuu albo Linq, gdzie mogę sięgnąć po temat, który mnie interesuje albo zawierający słówka potrzebne na zajęcia.


Czasem zaglądam na Palabea, skąd można ściągnąć obcojęzyczne podcasty. Strona oferuje również wirtualne klasy i wykłady. Jutro wiersz na niedzielę, a w poniedziałek może uda mi się napisać o stronach, dzięki którym native-speakerzy sprawdzą Twoje wypracowanie :) Do poczytania!

Blogi o języku niemieckim

Dzisiaj obiecany wpis o blogach poświęconych nauce języka niemieckiego. Moment odkrycia blogów językowych zbiegł się akurat z rozpoczęciem drugiego kierunku studiów, filologii niemieckiej, więc kiedy tylko natrafiłam na fenomen blogów o językach, zaczęłam szukać takich, które zajmują się specyfiką języka niemieckiego.

Blog o niemieckim, który najczęściej czytam, Blog o języku niemieckim Łukasza Tyczkowskiego, odkryłam po prostu wyszukując hasło "niemiecki blog" w Google. Blog jest naprawdę godny polecenia, pojawiał się również wśród zwycięzców międzynarodowego konkursu na najlepsze blogi językowe 100 Top Language Lovers, i to nie tylko w tym roku. Autor bloga jest lektorem języka niemieckiego, a co za tym idzie, strona ma bardzo wysoki poziom merytoryczny. Zawartość dzieli się na przejrzyste działy, np. każda sprawność językowa ma osobny dział, co sprawia, że bardzo szybko można odnaleźć przydatne informacje. Blog pomógł mi na początku studiów, szczególnie bogaty zestaw słówek pogrupowanych tematycznie, które znajdują się w dziale "Słownik tematyczny." Warto śledzić także "Wort der Woche." Autor bloga wyszukuje interesujące słownictwo i każde słówko opisuje dokładnie, a całość, oprócz ewidentnych walorów edukacyjnych, również świetnie się czyta. Polecam :)

Kolejny profesjonalny blog na temat języka niemieckiego jest autorstwa Agnieszki Drummer - tłumaczki przysięgłej, lektorki języka niemieckiego i autorki książek poświęconych nauce tego języka. Niestety nie miałam okazji przeczytać żadnej z tych publikacji, ale za to regularnie zaglądam na bloga. Podobnie jak wcześniej wspomniany blog, również ten zawiera mnóstwo wskazówek, a przy okazji jest świetną lekturą. Z wpisów przebija wielki entuzjazm Autorki do języka niemieckiego, który z czasem przenosi się także na czytelnika bloga. Warto poczytać!

Ostatni blog poświęcony niemieckiemu, który często odwiedzam, to Zakamarki języka niemieckiego. Autorka bloga nie jest z wykształcenia germanistką, niemieckiego uczyła się samodzielnie, zarówno z książek, jak i od native-speakerów podczas pobytów w Niemczech. Blog ten jest bardziej "na luzie" niż dwa wcześniejsze, wpisy zawierają dużą dozę humoru, pojawiają się też tłumaczenia piosenek. Zakamarki.. to język niemiecki na wesoło, niemniej jednak właśnie z tego bloga zaczerpnęłam sposób na zapamiętanie rodzajników. Na blogu rzeczowniki rodzaju męskiego są oznaczone kolorem niebieskim, żeńskiego - czerwonym, a nijakiego - zielonym. Zastosowałam to rozwiązanie w praktyce, znacząc wypisywane słówka właśnie takimi kolorami. Skojarzenie słówka z kolorem, a koloru z rodzajnikiem pomaga w przypomnieniu sobie np. na kolokwium, czy dany wyraz był der, die, czy das. We wszystkich artykułach na blogu rzeczowniki są oznaczone tym kolorowym kodem. Oprócz barw, teksty uzupełnione są fotografiami i filmikami z Youtube - wiele znajdą tu miłośnicy kotów, bo gramatycznym czy leksykalnym lekcjom towarzyszą zdjęcia tych sympatycznych zwierzątek. Blog pokazuje, że nauka niemieckiego nie musi być nudna ani żmudna, że może się wiązać z zabawą. Czytanie tego bloga jest rzeczywiście dużą przyjemnością :)

To moje trzy ulubione blogi o języku niemieckim. Drodzy Czytelnicy, jeśli znacie inne ciekawe blogi o tej tematyce, lub też sami takie prowadzicie, napiszcie o tym w komentarzach. Zapraszam do wpisywania się :)

Blogi językowe

Nie pamiętam już, w jaki sposób odkryłam blogi poświęcone nauce języków obcych. Stało się to chyba przypadkowo. Najdziwniejsze jest to, że z tym zjawiskiem zetknęłam się dopiero w zeszłym roku, choć dosyć długo używam Internetu, a języki obce - szczególnie ukochany angielski - są moją pasją od dzieciństwa. Blogi wcześniej kojarzyły mi się raczej negatywnie, z pamiętniczkami nastolatek, które pisały o swoich zauroczeniach i o tym, co im się przydarzyło w danym dniu. Dlatego bardzo pozytywnie zaskoczyło mnie, że istnieje coś takiego jak blogi o nauce języków, że można używać tej formy internetowej twórczości do dzielenia się wiedzą. Chociaż, jak bliżej się nad tym zastanowię, wcześniej wpadłam w Internecie na trop blogów historycznych, więc kiedy odnalazłam te językowe, nie było już to dla mnie taką sensacją. Teraz często, kiedy poszukuję ciekawych informacji na dany temat, szukam ich właśnie na blogach. Tak właśnie dowiedziałam się o fenomenie blogów książkowych, i przejrzawszy ich kilkadziesiąt, w końcu odważyłam się na założenie swojego ;) Ale zbaczam z tematu. Wróćmy do blogów językowych.

W naturze blogów leży ich interaktywność. Na blogu mogą pojawić się nie tylko treści pisane i obrazki, blogerzy często linkują także np. do filmików Youtube. Jednak najbardziej wciągającą cechą blogów jest to, że praktycznie nie mają końca. Nie chodzi tylko o to, że ciągle pojawiają się nowe wpisy. Mam na myśli także fakt, że chyba każdy autor bloga ma swoje ulubione blogi, do których adresy umieszcza na blogu. Są one zazwyczaj o podobnej tematyce, jak dany blog. Wystarczy więc odkryć jeden blog tematyczny, a linki już poprowadzą Cię dalej.

Najwcześniej chyba trafiłam na trop bloga Fluent in 3 months, chociaż nie znalazłam go przez wyszukiwarkę, ale dotarłam tam z innej strony, której już nie pamiętam. Nie czytam wszystkich artykułów, które znajdują się na tym blogu, ale bardzo przydały mi się informacje o stronach internetowych przydatnych do nauki języków. Niektóre z tych stron sama odkryłam wcześniej, ale o innych nie miałam pojęcia, a teraz są mi niezbędne w nauce języka.

Blog AJATT był polecany na innym blogu, być może był to polski blog Świat Języków Obcych - ten polski blog o nauce języków najchętniej czytam. Chyba właśnie ze Świata Języków Obcych dowiedziałam się, że AJATT nie przyda się tylko miłośnikom języka japońskiego. Można znaleźć tam wskazówki do nauki dowolnego języka. Aby je przeczytać, przenieśmy się do tej części bloga, gdzie znajdują się artykuły dotyczące metod nauki języka stosowanych przez autora. Układ strony przypomina spis treści w książce i tak też się nazywa. Polecam lekturę "rozdziałów" nie poświęconych specyfice języka japońskiego, są to części zatytułowane Mental Tools, Equipment i Juggling Multiple Languages + Advanced SRS Techniques. W pozostałych "rozdziałach" też można znaleźć coś przydatnego adeptom innych języków, ale większość z nich odwołuje się bezpośrednio do japońskiego. Metoda autora bloga opiera się - mówiąc jak najbardziej skrótowo - na tym, aby wytworzyć w swoim otoczeniu środowisko jak najbardziej zbliżone do tego, w jakim żyją native-speakerzy języka, którego chcemy się nauczyć. Innymi słowy, aby jak najgęściej otoczyć się tym językiem. Można dużo zyskać, po prostu zmieniając język w telefonie komórkowym czy komputerze na ten, którego się uczysz. (Jednak nie odważyłam się zmienić języka w komputerze na niemiecki - komputery często się psują, a moja znajomość tego języka nie jest na tyle dobra, aby zrozumieć komunikaty o awarii.) Szczególnie utkwił mi w pamięci wpis o tym, jak autor AJATT po prostu sprzedał całą swoją kolekcję płyt wykonawców śpiewających po angielsku, kupując za nie płyty Japończyków. Chodziło o to, aby całkowicie otoczyć się językiem i aby nie kusiło do słuchania muzyki w języku ojczystym.

Chociaż mnie wydało się to dosyć ekstremalne ;) Choć nie znam francuskiego i nie mam zamiaru się go uczyć (lubię piosenki po fracusku, ale są one dla mnie zagadką i wolę, aby tak pozostało) ale chętnie zaglądam także na stronę Jennie in France, gdzie są również artykuły dotyczące szeroko pojętej lingwistyki i nauki języków, nie tylko francuskiego.

Często nie pamiętam nawet nazw poszczególnych blogów, bo daję się ponosić linkom, które znajdę na najczęściej odwiedzanych blogach. I taki właśnie sposób poszukiwania ich polecam. Każdemu przypadnie do gustu coś nieco innego. A odnajdywanie nowych blogów poprzez linki na tych już znanych ma miły smak odkrycia.

Zapraszam do internetowych łowów językowych :) Jutro postaram się napisać o blogach poświęconych nauce języka niemieckiego. Do poczytania :)

Zrób sobie audiobooka

Dzisiaj napiszę trochę o nauce języków, ale porada ta może nadać się także do tworzenia własnych audiobooków. Opiszę, w jaki sposób uczyłam się na kolokwia z kultury.

Do tego sposobu nauki potrzebny jest darmowy program Balabolka. Program jest darmowy, ale nie znaczy to wcale, że gorszy od płatnych. Moim zdaniem jest świetny. Balabolka to program text-to-speech, czyli syntezator mowy. Oprócz samego programu potrzebujesz jeszcze głosów do niego - na stronie, z której można ściągnąć aplikację, dostępne są również darmowe głosy w różnych językach - niestety nie ma wśród nich polskiego. Ale za to program świetnie nadaje się do nauki języków. Sam interfejs programu można ustawić w języku polskim. Działanie programu jest proste. Program odczyta na głos tekst, który wkleisz w jego okienko. (Oczywiście musimy mieć zainstalowane jakieś głosy.) Aby usłyszeć przeczytany przez aplikację tekst, kliknij na małą, zieloną strzałkę. Wygodne jest to, że w każdej chwili można zatrzymać czytanie tekstu, naciskając przycisk pauzy, znajdujący się obok klawisza play ze strzałką. Właściwie można posługiwać się programem zupełnie tak, jak odtwarzaczem muzycznym. Inne darmowe programy text-to-speech, które wypróbowałam, nie posiadały tej funkcji. Trzeba było przesłuchać cały tekst od początku do końca. W niektórych była pauza, ale gdy przerwa w słuchaniu artykułu była zbyt długa, program zaczynał odczytywanie od początku. Ale Balabolka ma jeszcze jedną, fantastyczną cechę. Czytany przez program tekst można wyeksportować do pliku dźwiękowego, np. mp3 - choć do tego należy mieć zainstalowane w komputerze kodeki mp3; jeśli jednak słuchasz muzyki na pececie, powinieneś je posiadać, więc nie jest to jakiś problem.

Program wykorzystywałam do nauki w następujący sposób - przepisywałam na komputer tekst z podręcznika, wklejałam go do okna aplikacji Balabolka, a następnie eksportowałam przeczytany tekst do pliku mp3. Plik ten przesyłałam sobie na komórkę i słuchałam go często - czasami jednocześnie patrząc na tekst, a czasami w innych okolicznościach, np. na spacerze. Wcześniej zawsze uczyłam się, czytając na głos treść podręcznika. Wtedy dokuczało mi zapalenie tchawicy, więc wpadłam na pomysł, aby elektroniczny "czytacz" - bo tak nazwałam program text-to-speech - zastąpił mnie w tym. Chodziło o to, aby widzieć i słyszeć tekst, którego musiałam się nauczyć; słuchanie nagrania z syntezatora głosu pomagało w nauce tak, jak "własnoustne" czytanie. Kiedy już znałam treść nagrania, słuchałam go także bez jednoczesnego patrzenia na tekst.

Tą metodę można wykorzystać nie tylko do nauki języków, ale także do tworzenia własnych audiobooków. Wystarczy wkleić tekst np. rozdziału do okna programu, wyeksportować do mp3 i wgrać na odtwarzacz mp3 lub komórkę.

Oczywiście tekst odczytywany przez komputer to nie to samo, co audiobook nagrany przez profesjonalnych aktorów albo chociażby wolontariuszy z Librivox. Jednak zawsze to jakiś sposób zapoznania się z literaturą, jeśli do danej książki nie powstał audiobook. Może warto dać oczom odpocząć :)

Multitasking, czyli ze strony na stronę

 

Wszystko zaczęło się w 2004 roku. Wtedy to na internetowym świecie pojawiła się nowa przeglądarka – Mozilla Firefox. O programie dowiedziałam się chyba z prasy komputerowej, którą do dzisiaj bardzo chętnie czytam. Ponieważ recenzje były pozytywne, postanowiłam wypróbować owego Firefoxa. Okazało się, że aplikacja ma rewolucyjną funkcję – w oknie przeglądarki można było otworzyć jednocześnie kilka, a nawet kilkanaście stron w tzw. kartach. Co więcej, sprytny program zapamiętywał otwarte strony i po włączeniu komputera i następnie uruchomieniu Firefoxa, pokazywały się te same, ostatnio oglądane strony, dzięki czemu można było wrócić np. do przerwanej lektury. Te nowe funkcje były naprawdę niesamowite! Internet Explorer, którego używałam, nie oferował takich opcji. Po kliknięciu na link, albo otwierał go w nowym oknie – a dużo okien po prostu zaśmiecało pulpit – albo po prostu zamiast dotychczasowej strony, tak że to, co wcześniej czytałam, znikało, była tylko nowa strona, do której zaprowadził mnie odnośnik. Teraz zaś, dzięki Firefoxowi, jeśli podczas czytania natrafiłam na ciekawy link, po prostu wybierałam opcję “otwórz w nowej karcie” i tam też czekał na mnie nowy artykuł. To było fantastyczne! Od tej pory, po każdym surfowaniu po Internecie miałam kilkanaście otwartych kart, i nie wyobrażałam już sobie korzystania z prymitywnego IE, który nie potrafił obsługiwać takiej funkcji.

Dzisiaj każda przeglądarka umie otwierać strony internetowe w kartach, nawet wspomniany Internet Explorer. Ale wtedy była to prawdziwa rewolucja. Można powiedzieć, że w znacznym stopniu wpłynęła na życie internautów. Teraz nikt nie wyobraża już sobie, że  trzeba oglądać jednocześnie tylko jedną stronę internetową. Zawsze są otwarte jakieś karty, a na każdej ciekawe artykuły. Jeśli jeden mnie zanudzi, zawsze mogę przeskoczyć na inny, który mam w sąsiedniej karcie. A przecież otwartych jest ich kilkanaście!Można skakać w te i nazad, nie tylko pomiędzy artykułami, ale także filmikami z Youtube czy fanowskimi ilustracjami z Deviantarta! Co za możliwości! Nie musi się już mozolnie czytać jednego artykułu do końca, można przeczytać kawałek, potem trochę innego, następny w całości, a na koniec wrócić do pierwszego. Teraz zawsze mam otwarte kilkanaście kart w mojej przeglądarce, a często uruchamiam dwie przeglądarki, każda z kilkunastoma otwartymi kartami. Do tego piszę bloga, słucham muzyki, czytam e-booki… Często skaczę z karty na kartę, nawet nie czytając otwartych stron, ale po prostu tylko przeskakując, szukając inspiracji. Dla nowoczesnego komputera z wydajnym procesorem i dużą ilością RAM to żaden problem. Ale czy jest to dobre dla nas, ludzi?

Okazuje się, że nie. Właściwie, multitasking jest nawet szkodliwy. W każdym razie, tylko wydaje się nam, że robiąc wiele rzeczy na raz na komputerze oszczędzamy czas. Faktycznie jest zupełnie inaczej. Jeśli jednocześnie piszemy, sprawdzamy pocztę, Facebooka, Twittera, czytamy artykuły, wcale nie robimy tych rzeczy szybciej. Mózg może efektywnie wykonywać jednocześnie tylko jedną czynność wymagającą przetwarzania informacji, jaką jest np. czytanie. Kiedy przeskakujemy z jednego zadania na drugie, mózg potrzebuje kilku sekund, aby przestawić się na reguły potrzebne do wykonania drugiego zadania. Po powrocie do zadania pierwszego, musi z kolei przystosować się do niego.  Jeśli przeskakujemy w ten sposób często, w rezultacie tracimy sporo czasu na przestawianie działania mózgu. Można by wykorzystać ten czas bardziej produktywnie, na skuteczniejsze wykonanie jednego zadania. Więcej na ten temat w artykule Is Multitasking More Efficient? Shifting Mental Gears Costs Time, Especially When Shifting to Less Familiar Tasks.

Przeprowadzono również ciekawe badanie naukowe, mające na celu sprawdzenie, czy osoby, które często korzystając z mediów stosują multitasking, są bardziej efektywne. Czy multitasking jest czymś pozytywnym, atutem w dzisiejszym świecie, czy wręcz przeciwnie? Badaniu poddano ludzi, którzy często korzystają z multitaskingu, oraz tych, którzy unikają takich zachowań i skupiają się na wykonywaniu jednej czynności.  Okazało się, że multitaskerzy wypadli we wszystkich zadaniach znacznie gorzej, niż ich koledzy zajmujący się zazwyczaj jedną czynnością jednocześnie. Nie potrafili ignorować niepotrzebnych informacji, nie byli lepsi w zapamiętywaniu, ani też – nie potrafili szybciej i skuteczniej przeskakiwać z jednego zadania na drugie, choć mogłoby się wydawać, że właśnie w tym powinni być dobrzy. Więcej szczegółów w artykule Media multitaskers pay mental price, Stanford study shows.

Podsumowując, multitasking, czyli robienie jednocześnie kilku rzeczy, wymagających intelektualnego zaangażowania,  negatywnie wpływa na funkcjonowanie ludzkiego mózgu. Częste stosowanie tego typu zachowania może spowodować nawet nieodwracalne zmiany w mózgu, polegające na znacznym spadku koncentracji. Nawyki wykształcone podczas korzystania z Internetu są przenoszone na resztę życia. Czas, podczas którego możemy skoncentrować się na wykonywaniu jednej czynności, znacząco spada, i w rezultacie nie możemy skupić się np. na lekturze długiego artykuły naukowego czy opasłej książki. Multitasking jest szczególnie groźny dla młodych ludzi, których mózgi dopiero się kształtują.

Oczywiście krótki czas koncentracji jest również negatywną cechą dla studentów, do których adresuję cykl Back to School. Początkowo miał być poświęcony szczególnie poradom przydatnym adeptom filologii, lecz kiedy znalazłam na blogu poświęconym technikom uczenia się Study Hack artykuł o niebezpieczeństwach płynących z multitaskingu, uznałam, że to ważne zagadnienie, które powinno znaleźć się w moim poradniku. W odkryciach naukowców na ten temat jest bowiem dużo prawdy. Multitasking jest naprawdę niebezpieczny. Sama zauważyłam to na swoim przykładzie –  kiedy czytam papierową książkę i zaczynam się nudzić lekturą, przerywam ją i np. sprawdzam, ile mam stron do końca rozdziału, wertuję kartki, słowem, przenoszę nawyki z Internetu do mojego nieinternetowego świata. Postanowiłam wydać walkę multitaskingowi. Ale jak to zrobić?

Najprościej jest na czas nauki wyłączyć komputer i inne interaktywne urządzenia, jak komórka, odtwarzacz mp3, czy szacowne radio wraz z telewizją. Co jednak, jeśli musimy napisać artykuł na komputerze? Mogłabym oczywiście napisać wpis na mojego bloga na papierze, a potem go przepisać, ale po co dokładać sobie pracy? Wracając do tematu studiów, wykładowcy wymagają, aby eseje były napisane komputerowo, że nie wspomnę o pracy magisterskiej. Akurat w przypadku magisterium, pisałam częściowo pracę na papierze, po tym jak Open Office zeżarł jeden z moich rozdziałów, mimo, że co sekundę naciskałam “zapisz.” Najprostsze rozwiązania są najlepsze, więc na czas pisania artykułu na komputerze najlepiej po prostu wyłączyć dostęp do Internetu. Co jednak mają zrobić ci, którzy chcą skorzystać z mojej wczorajszej porady i wyszukiwać słówka w internetowych słownikach? Tego bez Internetu zrobić się nie da.

Może wyłączyć możliwość otwierania wielu kart w przeglądarkach? Jeśli będziemy mogli przeglądać tylko jedną stronę, inne nie będą kusiły. Ciekawym rozwiązaniem jest też wtyczka do przeglądarek Readability, która usuwa wszystkie rozpraszające elementy i upodabnia sieciowe witryny do strony z książki. Wymyśliłam, że skoro przeskakiwanie z jednego zadania na drugie staje się nawykiem, powinno starać się kształtować przeciwne nawyki. Jeśli czytasz artykuł, nie zaczynaj kolejnego, zanim go skończysz. Rozdział z książki przeczytaj w całości. Dopóki nie jest przeczytany, nie zajmuj się niczym innym. Jeśli będziemy się “tresować”, wydłużając okres koncentracji, być może uda się pokonać złe nawyki z Internetu?

Na koniec zamieszczę link do artykułu Jacka Dukaja o coraz krótszym czasie koncentracji i jak to wpływa na obcowanie z literaturą. Zapraszam do lektury tekstu o znamiennym tytule “Za długie, nie przeczytam…”