Skąd brać audiobooki?

Można oczywiście kupować, czy to w sklepach tradycyjnych, czy też internetowych. Można napotkać je również w innych miejscach - np. audiobooka "Władcy Pierścieni" w trzech częściach widziałam w kiosku na krakowskim dworcu. Ale jeżeli znasz język angielski, możesz, drogi czytelniku, sporo na audiobookach zaoszczędzić i nie mówię tu o nielegalnym pobieraniu. Chodzi mianowicie o portal Librivox. Wspominałam już chyba o nim we wcześniejszym wpisie o audiobookach, teraz będzie więcej na ten temat. Jak już napisałam, audiobooki nagrywane są przez wolontariuszy. Takim wolontariuszem może być każdy, wystarczy zarejestrować się na forum i zapytać bardziej doświadczonych użytkowników, jakie książki są jeszcze nie nagrane. Nie trzeba być native speakerem, aby móc nagrywać książki np. po angielsku. Sama nawet zastanawiałam się nad udziałem w projekcie, jako że bardzo lubię czytać na głos. Jak mówi porada na forum, początkujący powinni zaczynać nagrywanie od wierszy lub krótkich opowiadań. Niestety, ze względu na to, że nagrania tworzą wolontariusze, często ich jakość pozostawia wiele do życzenia. Ale trzeba mieć trochę zrozumienia: nagrywają to zwykli ludzie, którzy nie mają supersprzętu ani nie są aktorami, a poza tym audiobooki można ściągać za darmo.http://www.blogger.com/img/blank.gif Mnie na przykład dosyć podobały się nagrania audiobooków sztuk Szekspira. Co ciekawe, audiobook nagrany był z podziałem na role, a jeden z lektorów, jak przeczytałam na jego blogu, dostał propozycje nagrania komercyjnego audiobooka. Tak więc nagrywanie audiobooków może być niezłym wstępem do kariery ;) Co do spraw technicznych: audiobooki są podzielone na plihttp://www.blogger.com/img/blank.gifki dźwiękowe w formacie MP3 lub OGG, każdy plik zawiera jeden wiersz, jeden rozdział powieści lub jeden akt dramatu. Można ściągać te pliki pojedynczo, ale ja wolę pobierać całość, wygodnie spakowaną w pliku ZIP, który można odsłuchać za pomocą odtwarzacza Foobar. Do niektórych audiobooków można ściągnąć nawet okładkę na płytę :)

Ale, czy jest tam coś ciekawego dla nas, miłośników fantastyki? - zapytasz czytelniku. Audiobooki obejmują ofertę książek public domain - a więc niestety nie znajdzie się tam np. mojego ulubionego Tolkiena; chyba że sięgniemy po kolekcję LibriVox’s Most Wanted poetry collection gdzie znajdziemy pojedyncze wiersze autorów, których większość dzieł nie weszła do domeny publicznej, między innymi Tolkiena. Można pobrać również pierwszy tomik autorstwa innego Inklinga, CS Lewisa:Spirits in Bondage: a cycle of lyrics. Inną propozycją dla fanów fantastyki są kolekcje opowiadań sci-fi: aby je odnaleźć, wystarczy wpisać w wyszukiwarkę Librivox hasło "Short science fiction collections". Jest już aż 40 odcinków. Oczywiście nie można zapomnieć o klasykach fantastyki, jak np. William Morris.

Istnieje wiele innych stron z darmowymi (i legalnymi!) audiobookami, jednak większość z nich bazuje na nagraniach Librivoxu, zmieniając tylko szatę graficzną i funkcjonalność serwisu. Godna polecenia jest strona Books Should Be Free. Zawiera ona ofertę Librivoxu,ale posiada wiele znaczących udogodnień. Książki są posegregowane według gatunków literackich, języka nagrania, można też przeglądać listę 100 najczęściej pobieranych audiobooków. Do każdego nagrania są komentarze, które pomogą oddzielić ziarno od plew. Ale najważniejszą funkcją moim zdaniem jest możliwość osłuchania kawałka audiobooka bez konieczności jego pobierania, za pomocą odtwarzacza zamieszczonego na stronie. W ten sposób łatwo ocenić, czy głos lektora nam odpowiada, czy też nie. Niestety nie zawsze jest to miarodajne, bo w przypadku powieści często zdarza się tak, że każdy rozdział nagrywa inna osoba. Z drugiej strony jest to dobre do ćwiczenia rozumienia ze słuchu, bo nie przyzwyczajamy się zbytnio do wymowy i akcentu jednego lektora.

Oj, rozpisałam się! W takim razie grzecznie kończę ten wpis i życzę wszystkim miłego słuchania audiobooków :)

To Middle-Earth with Martin

Co prawda napisałam już dzisiejsze minimum, czyli jeden post dziennie, ale jak tylko znalazłam to nagranie, wiedziałam, że muszę je tu wrzucić. Martin ma głos, którego bardzo milo się słucha, można by właściwie słuchać tego godzinami. Ale przecież ważniejsza jest treść. To, co mówił, jakoś mnie poruszyło, zwłaszcza gdy wymienił Minas Tirith. Przypomniał mi się mój pierwszy zachwyt Tolkienem, ten niepowtarzalny. Nigdy potem nie czułam już nic takiego, ani nawet podobnego. Do dzisiaj nie potrafię określić, czym dokładnie było to przeżycie, wiem jedynie, że było piękne i właśnie nienazwane. To jest to, co określam mianem "Tolkienowskiego ducha". Może dlatego nigdy nie odważyłam się przeczytać ponownie ani "Władcy Pierścieni", ani "Silmarilliona", niczego, co czytałam z dziel Tolkiena. Po prostu bałam się i boję, że to, co wtedy czułam, nigdy nie powróci, jest zamknięte w tamtej chwili, w przeszłości, a jedyne, co mi pozostaje, to czasem sobie je przypominać...

Ale oddajmy głos Martinowi...

Polska da się lubić

Książka Steffana Mollera da się lubić :) Jako początkująca germanistyka sięgnęłam po ten tytuł, aby lepiej poznać niemiecką mentalność i trochę Niemców polubić ;)A przez to znaleźć większą sympatię także do ich języka. Książka ma niewątpliwie walory poznawcze, jako że przedstawione są między innymi różnice pomiędzy Polakami i Niemcami, w tym również różnice w sposobie myślenia i zachowania. Nie jest to jednak lektura drętwa, przeciwnie, czyta się lekko i przyjemnie. Widać duże poczucie humoru autora, a także jego dystans do samego siebie, jak i swoich rodaków. A porównania najczęściej wypadają na korzyść Polaków.Niektóre spostrzeżenia są oryginalne i dosyć trafne. Książka spełniła moje oczekiwania i czas spędzony na lekturze nie był czasem straconym. Rzeczywiście dowiedziałam się sporo o sposobie myślenia Niemców, a także odkryłam w sobie pewne niemieckie cechy ;)A przy tym czytanie było dobrą zabawą, zwracając również uwagę na rzeczy, których my Polacy sami nie spostrzegamy na co dzień, jak np. trudność języka polskiego dla obcokrajowców. A jeśli mowa o lubieniu, to można po przeczytaniu trochę polubić Niemców. Może wystarczy tego lubienia na tyle, aby nauczyć się ich języka?

(W książce jest też kilka słówek niemieckich, a nawet można zobaczyć na zdjęciu, czym jest Schwebebahn, znany mi wcześniej z piosenki Neny)

Pieśń dla Lyanny +spoilery

Ponieważ kobieta jest stworzeniem przewrotnym i zmiennym, w dzisiejszym odcinku będzie o tym, dlaczego jednak lubię GRR Martina (czasami). Być może przekora sprawiła, że najpierw przeczytałam artykuł poświęcony pisarzowi, a następnie zapragnęłam przeczytać opowiadanie "Pieśń dla Lyanny", które, jak opisywał artykuł, było pierwszym nagrodzonym opowiadaniem Martina i pojawiło się też w pierwszym numerze "Fantastyki", jaki został wydany. Na szczęście skan tego numeru znalazł się na CD z archiwum "Fantastyki", które kiedyś było dołączone do czasopisma.
Choć w opowiadaniu pojawiają się imiona później występujące również w PLiO (oprócz Lyanny jest też Robb), opowiadanie należy do gatunku science-fiction, a nie fantasy. Wcześniej zetknęłam się już z tym tytułem na jakimś forum, i wiedziałam, że Lyanna z opowiadania nie ma nic wspólnego z Lyanną powieściową, toteż nie starałam się szukać jakichś podobieństw czy analogii. Akcja rozgrywa się na odległej planecie, w czasie kiedy ludzkość podbiła już kosmos i podróże na różne planety jest czymś normalnym. Martin jednak nie koncentruje się na technicznych fajerwerkach, lecz na psychice i przeżyciach bohaterów. A przeżycia te są niezwykłe, jako iż zarówno Lyanna, jak i Robb są obdarzeni wyjątkowymi zdolnościami - Lyanna potrafi odczytywać najskrytsze myśli obserwowanych osób, Robb z kolei - tylko ich uczucia. Oboje mają do wykonania zadanie: odkryć, dlaczego coraz więcej ludzi przyłącza się do tajemniczego kultu, którego każdy wyznawca dobrowolnie oddaje się na pożarcie dziwnemu stworowi.

Z jednej strony opowiadanie jest trochę przewidywalne, bo już od momentu spotkania dwójki bohaterów z Dopuszczonymi przeczuwałam, że właśnie Lyanna zafascynuje się tym kultem i zechce do niego dołączyć. Z drugiej jednak strony jest również pewna doza tajemniczości. Opowiadanie jest pisane z punktu widzenia Robba, więc nie do końca możemy poznać Lyannę, dowiadujemy się o niej tylko tyle, ile zaobserwuje i "odczyta" o niej Robb oraz co sama wyjawia w dialogach. To jednak zwraca uwagę na jedno z zagadnień poruszanych w utworze: na ile, do jakiego stopnia jesteśmy w stanie poznać i zrozumieć drugiego człowieka? Choć Robb i Lyanna są parą, a do tego obdarzoną niezwykłymi umiejętnościami, nawet w ich związku chwile całkowitego zrozumienia są krótkie. Właśnie możliwość takiego całkowitego zrozumienia pociąga Lyannę w kulcie Zjednoczenia. Wiąże się to z kolejnym zagadnieniem - samotności. Czy wspólnota między ludźmi jest w ogóle możliwa, czy każdy człowiek całe życie jest w mniejszym lub większym stopniu samotny? Czy można naprawdę odwzajemniać uczucia najbliższej osoby? Czym jest miłość? Na te pytania zdaje się znać odpowiedzi kult Zjednoczenia. Miłość odczuwana przez wyznawców tej religii jest czymś, co pociąga Lyannę nie do odparcia i czemu w końcu ona ulega. W pewnym momencie ulega temu również Robb, ale zostaje odratowany. Czym jest właściwie religia Zjednoczenia? Czy rzeczywiście daje swoim wyznawcom pełne zrozumienie i prawdziwą miłość, której tak szukają? Czy przeciwnie, jest groźną sektą, która zniewala swoich wyznawców "bombardowaniem miłością", a potem dosłownie ich pożera? To już każdy czytelnik musi sam rozsądzić. Przyznam, że kiedy zaginęła Lyanna, od razu przypuszczałam, gdzie się ona udała. Miałam też nadzieję, że będzie ona właśnie w tej jaskini, którą odwiedzi Robb i uda się ją uratować. Jednak nie ma wątpliwości, że ostatecznie zginęła. Mimo wcześniejszej chwilowej fascynacji ruchem Zjednoczenia, Robb nie przyłącza się do ukochanej, lecz wraca na rodzinną planetę. Wie, że bez Lyanny nic nie będzie już takie, jak kiedyś, lecz w stosunku do Zjednoczenia pozostaje sceptyczny. Odjeżdża, aby ułożyć sobie życie bez ukochanej, choć będzie ono bez sensu. Być może kiedyś wróci, aby zjednoczyć się z Lyanną? Czy raczej pozostanie nieufny, przekonany, iż kult jest oszustwem, który pozbawił go ukochanej?

Audiobooki

Dzisiaj będzie o audiobookach. Niektórzy uważają, że słuchanie audiobooków to nie czytanie, lecz czynność znacznie prymitywniejsza. Z tego punktu widzenia, wysłuchanie audiobooka danego utworu nie jest równoznaczne z przeczytaniem książki. Nawet, jeśli audiobook nie jest książką "skróconą" (abridged), ale zawiera całą treść oryginalnego utworu. Czy tak jest rzeczywiście? Ostatnio audiobooki są reklamowane jako idealny sposób na kontakt z literaturą dla ludzi zabieganych i ciągle czymś zajętych. Nagrań z audiobooka można przecież słuchać podczas wykonywania różnych czynności, np. sprzątania czy prowadzenia samochodu, czego nie można powiedzieć o książce. Książka wymaga całkowitego poświęcenia jej uwagi. I może paradoksalnie na tym polega przewaga książki nad audiobookiem. Czytając książkę, wkraczamy w świat w niej opisany, świat jej bohaterów, i jeśli książka jest dobra, podczas lektury w nim żyjemy. Trudno powiedzieć, aby to samo zdarzało się podczas słuchania audiobooka, zwłaszcza, jeśli robi się przy tym coś innego. A podczas jazdy samochodem mogłoby to być wręcz niebezpieczne!Wsłuchasz się w jakiś pasjonujący audiobook i wypadek gotowy. Ale prawdą jest, że jeśli chodzi o zapamiętywanie treści lektury, znacznie lepsza jest tradycyjna książka niż audiobook. Wtedy możemy znacznie lepiej skoncentrować się na treści, a przez to lepiej ją potem pamiętamy.

Czy audiobooki są więc do niczego? Bynajmniej! Oczywiście każdy kontakt z lekturą jest lepszy niż żaden, a zatem z tego względu należy audiobooki pochwalić. Ale ich potencjał tkwi jeszcze gdzie indziej. Są mianowicie świetną pomocą w nauce języków obcych. Oczywiście te nagrane w języku oryginalnym, np. angielskim. Ale wtedy przydatne są nie zamiast lektury, ale obok niej, a nawet jednocześnie z nią. Procedura jest taka: czytasz książkę w języku obcym, w tym samym czasie odtwarzając audiobook z treścią tej samej książki. W ten sposób jednocześnie poznajesz pisownię i wymowę słówek, nazw własnych w tekście, również zwiększa się zapamiętywanie, bo zaangażowane są dwa zmysły, a nie tylko jeden jak podczas czytania. Ja na przykład kocham brzmienie języka angielskiego, więc często, czytając coś anglojęzycznego, odczytuję tekst na głos. W ten sposób przeczytałam całego "Władcę Pierścieni", w ogóle preferuję czytanie właśnie Tolkiena na głos. Jeśli czytam go po cichu, czegoś mi brakuje.
Audiobooki przydają się szczególnie do tekstów dłuższych. Na przykład w ten sposób czytałam sztuki Szekspira - przed oczami miałam tekst pisany i cały czas słyszałam audiobooka. Dzięki temu odbiór książki może zostać pogłębiony, inaczej niż w przypadku samego audiobooka. Jednak słuchanie angielskich audiobooków chyba nie nadawałoby się jako tło do innych czynności - nidgy nie byłam specjalnie dobra z listeningu i nadal muszę się mocno koncentrować, jeśli słucham po angielsku. Dotyczy to szczególnie audiobooków nagrywanych przez wolontariuszy z Librivox, których jakość nagrania jest czasami nienajlepsza. Wtedy właśnie przydaje się tekst pisany.

Mam też jedną ciekawą historię związaną z audiobookiem. Było to jeszcze na studiach zaocznych, niby niedawno, ale jakby całe wieki temu. Miałam przeczytać lekturę na anglistykę, "Catch-22" ale czytanie o dziwo wcale nie szło mi tak szybko jak powinno, a termin, na który należało przeczytać książkę, zbliżał się nieubłaganie. Ponieważ nie mam w zwyczaju czytać streszczeń zamiast książki, szukałam metod na przyspieszenie procesu czytania, w końcu postanowiłam wykorzystać audiobook. Ponieważ uczelnia nie znajdowała się w miejscu mojego zamieszkania, sporo czasu zajmowały mi dojazdy - 2 godziny w jedną stronę. Wtedy też zaopatrzyłam się w malutki odtwarzacz mp3, z którym dla szkody dla słuchu nie rozstawałam się przez cały czas podróży powrotnej. Zazwyczaj słuchałam na nim ulubionej Drużyny Trzeźwych Hobbitów, ale wtedy wrzuciłam właśnie audiobook "Paragrafu". Za oknami autobusu było już zupełnie ciemno,a ja wsłuchiwałam się w audiobooka i po raz pierwszy przeżycia bohaterów zaczęły coś dla mnie znaczyć, wywoływać jakieś uczucia we mnie. Może nawet pojawiło się wzruszenie. W tym przypadku audiobook bardzo mi się przydał.

Więcej o audiobookach w kolejnych wpisach :)

Czytelnicze herezje?

Oj, nieładnie, nieładnie! Nie umiem być wierna jednej książce i nieustannie robię liczne skoki w bok! Jak widać z mojego profilu na Lubimy Czytać, jednocześnie oddaję się lekturze wielu różnych książek. Nie czekam, aż skończę jedną, aby zacząć czytać kolejną. Mama trochę mi się dziwi, czy treści książek mi się nie pomylą, ale jakoś jeszcze nigdy się tak nie stało :)Może jeszcze wszystko przede mną? W każdym razie jednocześnie czytam raczej utwory o różnej tematyce. Zazwyczaj czytam przynajmniej dwie książki w tym samym czasie - jedną tradycyjną, papierową, a drugą na komputerze, e-booka. A w tym roku doszły też książki komórkowe - w czasie roku akademickiego podczas przerw prawie nie rozstawałam się z mobile-bookiem Cory'ego Doctorowa, a czasem nawet zdarzało mi się przegapić moment rozpoczęcia zajęć ;)To moje zachowanie musiało chyba wyglądać dość aspołecznie!
Od momentu, kiedy ukończyłam anglistykę, literatura jest praktycznie jedynym sposobem utrzymania kontaktu z językiem angielskim, więc jeśli czytam papierową książkę po polsku lub mam dużo nauki z niemieckiego, wtedy też czytam na komputerze angielskiego e-booka. W czasie sesji na przykład, zamiast zgłębiać zawiłości niemieckiej gramatyki, namiętnie czytałam e-booka profesora Lesiga "Free Culture" (akurat ta książka ma również wersję polską dostępną w sieci).
Również w innych przypadkach czytam kilka książek na raz. Kiedy jakaś książka mnie znudzi, tak jak ostatnio "Wyznania gejszy", nie zmuszam się do czytania jej, lecz robię sobie przerwę i zaczynam nową książkę. Jeżeli ta świeżo zaczęta książka jest ciekawsza od poprzedniej, czytam ją w całości i dopiero po zakończonej lekturze wracam do tej "porzuconej". Czasami jednak zaczynam czytać następne, i w czasie "czytania" jednej książki, pochłaniam kilka innych.

Nie boję się też chyba najgorszej książkowej herezji, czyli nieprzeczytania książki do końca. Jeśli jakaś książka wybitnie mi się nie podoba, po prostu przestaję ją czytać przed zakończeniem i już do niej nie wracam, aby dokończyć przerwane czytanie. Tak zrobiłam np. z "Dziennikiem Bridget Jones", który wydawał mi się płytka i niewartą czytania książką. Czasami wracam do takiej przerwanej książki, nawet po dłuższym czasie, ale jak dotąd nie miałam ochoty doczytać do końca Bridget.A Mama zawsze mówiła, że jeśli już zaczęło się czytać książkę, należy ją skończyć, bo książka może się mścić..Niegrzeczną jestem czytelniczką, niegrzeczną...

Dziś rocznica powstania warszawskiego, niestety jeśli chodzi o literaturę na ten temat, moja wiedza nie jest zbyt obszerna. Z książek poświęconych temu zagadnieniu czytałam tylko "Pamiętnik z powstania warszawskiego", ale było to już dosyć dawno, kiedy jeszcze chodziłam do liceum, a czas skutecznie zatarł moje wspomnienia o tej książce.
W tej sytuacji wstawię tylko film "Miasto ruin", który dzisiaj znalazlam w internecie.

Film robi wrażenie, jednak szkoda, że nie pokazane są zniszczone budynki w większym przybliżeniu, zanim zaczęłam oglądanie, liczyłam na coś w rodzaju Street View... Sceneria wygląda naprawdę apokaliptycznie, jedyna wada filmu jest taka, że nie bardzo kojarzy mi się z Warszawą. Nigdy nie byłam w Warszawie i topografia tego miasta jest mi obca, ale wydaje mi się, przynajmniej takie odniosłam wrażenie, że klip równie dobrze mógłby pochodzić z jakiegoś filmu post-apocalyptic sci-fi, w której ludzkość walczy o przetrwanie po jakiejś globalnej katastrofie. Może nawet mogłyby być to plenery z "Pamiętnika przetrwania" Doris Lessing.